रुखहरूको आर्तनाद

                       

कस्तो अन्धो होला यो बैज्ञानिक युग
कस्तो असभ्य होला यो मानव सभ्यता
विकासको नाममा विनाश मात्र गरिरहेछ चारैतिर
सुन्दरताको नाममा कुरुप मात्र  पारिहेछ हरेक मनमोहक दृश्य
सिंगो प्रकृति
के दोष थियो हामी सडक छेउ उभिएका रुखहरूको खोई त्यस्तो
बुल्डोजर लगाएर लडाइरहेछ हामीलाई भूईंभरि धमाधम
प्रदर्शित गरिरहेछ आज हामीमाथि
उदाँगो भएर
नाँगो नाच
मच्चाइरहेछ आज हामीमाथि
निर्लज्ज भएर
ताण्डन नृत्य
गरिरहेछ आज हामीमाथि 
सुकुम्बासीहरूमाथि जस्तै अमानवीय व्यवहार
पाशविक व्यवहार
दुव्र्यवहार
जारी राखिरहेछ निरन्तर
प्रकृतिका अमूल्य उपहारमाथि नै
धरतीका अनुपम आभूषणमाथि नै
ठूलो अत्याचार
व्यभिचार
आकाश चुम्ने हाम्रो सपना चकनाचुर पारिरहेछ यसले
विश्व ढाक्ने हाम्रो परियोजना भताभुङ्ग पारिरहेछ यसले
सुन्दर स्वस्थ्य र समृद्ध संसारको सृष्टि गर्ने हाम्रो परिकल्ना
तुहाइरहेछ यसले
कसलाई थाहा छैन र
के पुष माघको मुटु कँपाउने जाडो
के चैत बैशाखको शरीर खौलाउने गर्मी
के असार साउनको आँखा नउधार्ने झरी
के बेमौसमको हुरी बतास आँधी तुफान
के प्रलयकारी सुनामी
ती सबको बेवास्ता गर्दै
निरन्तर खडा त रहिरहेकै थियौं हामी
सडक छेऊ
गर्मीको याममा पंखा बनेर
बर्षाको याममा छाता बनेर
जाडोको याममा घुम पाखी बनेर
बटुवाहरूलाई छहारी दिंदै
ओत दिंदै
चरा चुरुगीहरूलाई बास दिंदै
गास दिंदै
सास दिंदै
फैलिरहेको शहरलाई हराभरा पार्दै
कारखानाले फालेको दुषित बायु प्रशोधित गर्दै
मानव बस्तीलाई प्राण वायु वितरण गर्दै
प्रदुषित परायवरणलाई पवित्र पार्दै
मुलुकलाई मरुभूमि हुनबाट बचाउँदै
जोगाउँदै
तर पनि जंगली मान्छेले
रातारात
हरियो बन स्वाहा पार्ने दैत्यले
हामी सडकका दुबै किनारा खडा रुखहरूको गरिमा बुझ्नै खोजेन
महत्व बुझ्नै खोजेन
र ढाल्यो हामीलाई
बलिका बोका बनाउँदै
हाम्रो नाम निशान र अस्तित्व मेटाउँदै
हामीलाई लडाएर भूईमा निर्वस्त्र
लुछेर हाम्रो हाँड मासु र छाला
तन्काएर हाम्रो रगत र पसिना
ठान्दो हो कायर मान्छे आफूलाई निकै बहादुर
मान्दो हो बेकुफ मान्छे आफूलाई निकै चतुर
तर पनि हामीलाई थाहा छ
हामीलाई मेटाउन खोज्दा मान्छेले
आफ्नै पहिचान गुमाएको छ
आफ्नै भूगोलको पहिचान गुमाएको छ
आफ्नै थात थलोको पहिचान गुमाएको छ
आफ्नै गाउँ बस्ती र शहरको पहिचान गुमाएको छ
आफ्नै इतिहास संस्कृति र सभ्यताको पहिचान गुमाएको छ
आफ्ना वरिपरि दुई चार विरुवा रोपेर
हराभरा बस्ती बनाउनको सट्टा
हराभरा शहर बनाउनको सट्टा
सुन्दर धरतीलाई अझ सुन्दर धरती बनाउनको सट्टा
बेहिसाव बुःल्डोजर लगाएर हामीमाथि बर्बर
हराभरा यस धरतीलाई मरुभूमि पार्ने ए मान्छे
तेरो निर्वस्त्र सभ्यता
तेरो जंगली सभ्यता
तंलाई नै मुबारक होस्
तंलाई नै फलीफाप होस्
हामी मासिए पनिं तेरो  सभ्यतामा
तं दुबो जस्तै फैलिरहेस्
तं चिनी लहरो जस्तै झांगिरहेस्
तँ अजम्बरीको बोट बिरुवा जस्तै
जति उखेलेर जता फाले पनि जरा हालिरहेस्
पालुवा पलाइरहेस्
टुसा निकालिरहेस्
हांगा फिंजाइरहेस्
हराभरा बनिरहेस्
सदा बहार बनिरहेस्
तं साल जस्तै यस बुद्ध भूमिमा
हजार बर्ष रहेस् खडा
हजार वर्ष रहेस् लडा
हजार वर्ष रहेस् पडा
जय होस् तेरो
जय जय होस् ।
१–१–०७१